ACININ UYANIŞI

Umutları bambaşka bir adam vardı karşımda... Sessiz sedasız durgun bir hayatın gece karmaşasında kendini mutlu hisseden. Büründüğü kılıftan sıyrılıp hırçınlaşmaya devam etmeye başladığını görememiştim. Oysa ki artık hazmedilmiyor olmak tek oluşumuydu hayatımda.

O andan itibaren ait olmadığım kavramlar çerçevesi içerisinde büyütmeye çabaladığım sevginin de kaybolduğunu ve her geçen gün içten içe hırpalandığını fark ediyordum. Her gün bir kat daha artan kavgalar yalnızca bedenime değil ruhuma da zarar veriyordu.

Hırçınlaşmaya başlayan duygularımız, dört duvar arasında sıkıştırmaya başlıyordu bizi. Kaçış yolu tek kurtuluşumdu ama görmek istemiyor olmak daha kolay geliyordu. Zoru seven bir yapıda uzun dönemli sabredişler sonrası ufak ufak uzaklaştım. Her gidişim bir geri dönüş her dönüşün bir eksisi oldu bana.

Bitiremediklerimi de en sonunda bitirdim. Gittiğim yerden açılan yaraları kapatmak zor olsa da sonunda en güzel morfini sundu hayat bana. Tek bir vuruş ile etki ettiği tüm hayatımsa artık tam anlamıyla yolunda.

Unutmayın her ızdırabın bir mükafatı olur ve bir ömür sizi güçlü kılar...